زندگی

زندگی باید چراغی بود تا در این جهان

مثل فانوسی که ما را می بَرَد تا کهکشان

زندگی آیینه ای از باورِ در زمان حاضر ماست

باوری هم پایِ ما اما به دستِ دیگران

هر که از در می رسد درد آشنایِ ما شده

هر که گل می چیند از ما در لباسِ باغبان

بهترین گل های نرگس عطرشان را باد بُرد

ما فقط تعریفِ آن بوییده ایم از این و آن

ما همین نزدیکِ دنیایِ موازی مانده ایم

مرد و زن همدرد با هم آشنایِ زایمان

آخرین روزی که من خندیده ام یادش بخیر

باش تا روزی که ما را می برد این آسمان

#سیدمحمدباقرعلوی_شهاب